توسعه انرژی خورشیدی در ایران؛ ظرفیتی که زیر سایه موانع مانده

انرژی و نیرو - یک کارشناس حوزه انرژی گفت: حدود ۹۰ درصد هزینه تمام‌شده احداث یک نیروگاه خورشیدی، هزینه ارزی است که یا به صورت واردات پنل است یا واردات سلول است که در داخل کشور تبدیل به پنل می‌شود.

به گزارش انرژی و نیرو، «یاسین جوادی» کارشناس حوزه انرژی، درباره دلایل سهم ناچیز انرژی خورشیدی در سبد برق کشور اظهار کرد: عوامل متعددی موجب شده این موضوع به اندازه کافی توسعه پیدا نکند. یکی از عوامل، درصد بالای ارزبری در این صنعت است.

این کارشناس حوزه انرژی ادامه داد: حدود ۹۰ درصد هزینه تمام‌شده احداث یک نیروگاه خورشیدی، هزینه ارزی است که یا به صورت واردات پنل است یا واردات سلول است که در داخل کشور تبدیل به پنل می‌شود.

وی با اشاره به مزیت نیروگاه‌های فسیلی در تأمین تجهیزات داخلی افزود: نیروگاه‌های گازی یا سیکل ترکیبی، هزینه‌های ریالی دارند؛ بنابراین اگر بخواهیم توسعه بزرگی در حوزه انرژی خورشیدی داشته باشیم، باید منابع ارزی جدی اختصاص یابد و سیاست کشور بر آن بوده که مصارف ارزی خود را کنترل کند.

نبود زیرساخت انتقال در مناطق مستعد

جوادی قیمت پایین سوخت فسیلی را دومین مانع جدی توصیف کرد و گفت: با توجه به اینکه منابع گاز در اختیار داشتیم و قیمت سوخت برای تولید برق رایگان بوده، هزینه تمام‌شده برق تولیدی از سوخت فسیلی پایین‌تر از هزینه تولید برق از طریق نور خورشید بوده است.

این کارشناس تاکید کرد: از این جهت برای دولت صرفه اقتصادی داشته که با سوخت رایگان که از صنعت گاز دریافت می‌کند برق تولید کند تا اینکه بخواهد واردات پنل خورشیدی را داشته باشد که هزینه‌های سرمایه گذاری آن بالاست.

وی با اشاره به ماهیت متغیر تولید برق خورشیدی تصریح کرد: پنل‌های خورشیدی به صورت شبانه‌روزی برق تولید نمی‌کنند و نمی‌توان از حد مشخصی بالاتر در شبکه از آنها استفاده کرد، زیرا نوساناتشان زیاد است.

جوادی ادامه داد: این عدم قطعیت، مدیریت شبکه را دشوار می‌کند و اگر سهم انرژی خورشیدی بیش از یک حدی باشد احتمال قطعی برق زیاد می‌شود ولی خب ما هنوز به آن حد نرسیدیم و عمده پیک‌های مصرف مان روی پیک‌های تولیدمان است.»

ویهمچنین به نبود زیرساخت انتقال در مناطق مستعد اشاره کرد و افزود: مناطقی که بهره‌وری نیروگاه‌های خورشیدی در آنها بالاست، در نقاطی قرار گرفته‌اند که شبکه برق در آنجا توسعه نیافته است؛ بنابراین برای توسعه نیروگاه خورشیدی در مقیاس‌های کم باید هزینه‌ای برای رساندن خطوط انتقال به آن مکان‌ها پرداخت شود.

تأمین مالی؛ مساله‌ای که به نهاد‌ها گره خورده است

این کارشناس افزود: عمده توسعه نیروگاه خورشیدی یا به صورت الزام برای صنایع بوده که دولت آنها را موظف کرده، یا مبتنی بر تسهیلات ارزی صندوق توسعه ملی بوده است.

وی با اشاره به بی‌اعتمادی نهاد‌های مالی به قرارداد‌های خرید تضمینی توضیح داد: با توجه به بدهی‌های وزارت نیرو در پرداخت خرید‌های تضمینی، صندوق توسعه ملی و نهاد‌های دیگر حاضر نیستند به اتکای قرارداد خرید تضمینی به سرمایه‌گذاران تسهیلات ارائه دهند.

جوادی درباره نرخ خرید تضمینی برق خورشیدی اظهار داشت: اگر سرمایه صرفاً از سوی سرمایه‌گذار تأمین شود و تسهیلاتی ارائه نشود، رقم خرید تضمینی رقمی نیست که کسی سرمایه خود را در این حوزه بگذارد و نیروگاه احداث کند؛ زیرا بازار‌های موازی مانند ملک، ارز و طلا بازدهی بالاتری دارند.

این کارشناس حوزه انژی افزود: وزارت نیرو نیز ممکن است نتواند این مبالغ را به موقع پرداخت کند، چون ناترازی جدی مالی در توانیر وجود دارد و قرارداد‌های خرید تضمینی بار بزرگی را بر دوش توانیر و ساتبا گذاشته است.

منبع: خبرگزاری فارس